سال ۲۷۱۹ کوردی و ۲۵۷۸ شاهنشاهی مبارک! یادداشت سال نوی من

سبزه سفره هفت سین

خب! حالا که کم کم داره سال نو می شه و همه درگیر تصمیماتی جدید برای سال نو هستیم و همونطوری که می دونیم، همه هم از بعد ۱۳ حتما شروع می کنیم و دنبال اهدافمون میریم :))، بزارید یک حقیقتی رو براتون عنوان کنم که یک تحقیق گسترده علمی هم پشتیبانیش می کنه.

انگیزه: هر جسدی در قله اورست زمانی شخصی پر انگیزه بوده است!

انگیزه: هر جسدی در قله اورست زمانی شخصی پر انگیزه بوده است!

روانشناس ها در دهه ۸۰ و ۹۰ برای درک اینکه چه چیزی باعث خوشحالی مردم میشه، یک پیجر در اختیار افراد زیادی با پس زمینه های اجتماعی و شغلی متفاوت قرار می دن و از اون ها می خوان زمانی که پیجر به صدا در اومد، هر فرد ۲ تا چیز رو یادداشت کنه:

  1. در مقیاس ۱ تا ۱۰، شما در این لحظه چقدر خوشحال هستید؟
  2. چه اتفاقی در زندگی شما رخ داده، که باعث ایجاد این احساسات شده؟

چیزی که روانشناس ها کشف کردن بسیار غیر منتظره بود: اکثر افراد، اکثر مواقع، عدد ۷ رو یادداشت می کردند به جز مواقعی که اتفاقات بد یا دردناکی در زندگی افتاده بود (مثلا مادر فرد سرطان گرفته، یا بازوی بچه اش در یک تصادف وحشتناک از ریشه کنده شده!؟) که عمده امتیاز ها بین ۲ تا ۵ بوده. در مواقعی که فرد مثلا لاتاری برنده شده یا ازدواج کرده و خیلی خوشحال بوده، عددی مثله ۹ یا ۱۰. اما در هر دو حالت (چه اتفاقات خوب، چه بد)، پس از مدتی این عدد مجددا به سمت ۷ بر می گشته.

فی الواقع نتیجه تحقیق این بوده که: هیچ کس همیشه خوشحال نیست و هیچ کس هم همیشه ناراحت نیست. به نظر می رسه فارغ از اتفاقات و شرایط خارجی، آدم ها در یک حالت خوشبختی خفیف نه کاملا رضایت بخش (وات د فاز!؟) زندگی می کنن. یا می شه اینجوری گفت که همیشه خوب هستند ولی بهتر هم می تونن باشن.

این جاست که ذهن به ما یک حقه کوچیک میزنه که: “می دونی اگر یه کوچولو خوشحال تر باشی، من بالاخره به ۱۰ می رسم و همونجا میمونم.” به خاطر همین هم اکثر ماها کل عمرمون رو طوری زندگی می کنیم که دائما دنبال ۱۰ هستیم. لپ کلام این هست که تفاوتی نمی کنه که شما بیل گیتس یا پال گراهام باشی، یا یک راننده تاکسی یا یک چوپون توی یه روستای دور افتاده، همه آدم ها میزان رضایت از زندگی اشون اکثر مواقع عدد ۷ هست.

میشه اینجوری گفت که: زندگی مثله اقتصاد می مونه، جایی که هر چیزی باید برای یه چیز دیگه معامله بشه، و ارزش اون چیز متناسب با میزان توجه و تلاشی که شما براش صرف می کنید دائما در حال کاهش یا افزایشه. در همین اقتصاد، نهایتا هر کدوم از ماها تصمیم می گیره که چه چیزی رو بر اساس ارزش هائی که داره، می خواد معامله کنه. اگر شما به ارزشهاتون دقت نکنید، اگر بخواید به خاطر یه شات دیگه دوپامین اون ارزش رو معامله کنید تا برای مدتی خودتون رو به عدد ۱۰ برسونید، احتمال اینکه زندگی بر وفق مرادتون پیش نره خیلی زیاده. اگر قراره که دائما روی ۷ باشیم، به ضرس قاطع خیلی چیزه ها ارزش چنین معامله ای رو ندارند.

شاید تصمیم درست این باشه که: برای رسیدن به اهدافمون تمامی داشته هامون رو شرط بندی نکنیم!

نوروز همگی مبارک! امیدوارم که همیشه شیرین کام باشید و عدد زندگیتون ۷!

آرزوی بهترین ها

اقتباس و الهام گرفته از مرض بیشتر نوشته مارک منسون.